woensdag 25 maart 2015

Dilemma's bij strategische vernieuwingen

Het ID College startte in 2011 met een strategisch vernieuwingsprogramma. Monique van Bemmelen en Marianne Gardien vertellen over hun ervaringen.

Ze openden met de prikkelende vraag: "Welke interventies moet je doen om veranderingen zeker te laten mislukken?" Reacties van collega's:
  • Schijnruimte geven!
  • Externen inhuren!
  • Niet communiceren! 
  • Beginnen met ICT!
Monique herkende een terugkerend patroon: enthousiasme, vernieuwen, mislukken, zoeken en opnieuw aan de slag. De onderwijskwaliteit en studenttevredenheid moest omhoog. Het werk moest flexibeler en efficiënter kunnen. Daarnaast waren ze historisch gegroeid uit fusiescholen, die geen onderling verband hadden, geen kennis deelden en geen gemeenschappelijk belang kenden.

In 2011 startte daarom het programma Flex-ID, met veel kernpunten:
  • Al het onderwijs van verschillende vestigingen transparant in één onderwijscatalogus. 
  • Flexibele leertrajecten en personaliseren mogelijk maken.
  • Ontwikkel een onderwijsvisie op basis van 4C/ID.
  • Triple-A als uitgangspunt voor gestandaardiseerde processen.
  • Een goede ICT-ondersteuning.
  • Professionalisering van docenten.
Een zijdelingse opmerking uit de zaal over de standaardisering van processen vond ik zelf leerzaam: in eerste instantie hadden ze 60 hoofdprocessen met 2 indicatoren die men maandelijks wilde volgen. Dat werd al snel verlaten. Nu hanteert men een clustering van zo'n 12 processen.  

Per team werd een minimaal kwaliteitsniveau afgesproken. Het leidde tot een hele reeks projecten. Met als resultaat dat hun rendementen toenamen. De tevredenheid bleef echter een beetje hetzelfde. Daar vragen ze onze input voor.

Dilemma 1: Implementeer je vanuit het project of via de lijn?
Dit leidde tot grote verdeeldheid in de zaal, terwijl iedereen beseft dat de werkelijkheid genuanceerder ligt. De consensus die ik proefde was: als ontwerp en voorbereiding binnen een project liggen, dan moet de implementatie fase niet voelen alsof het 'over de schutting' gegooid wordt.
Het concreet anders gaan werken blijft de verantwoordelijkheid van een manager. Ondersteun hen daarom bij de verandering. De projectmethodiek voor de ene fase is wellicht niet geschikt voor de volgende lijkt me. En ook hier ... de nadruk op communicatie. Dat vind ik altijd een spannende, want dat roept iedereen. Ik ook. Maar maak dat maar eens concreet.

Dilemma 2: Is onderwijs ontwerpen iets van een specialist of iets van alle docenten?
Ook hier een grijs gebied. Een docent is zeker niet standaard een ontwerper. Het vergt structuurdenken en gevoel voor procedures. Dat ligt niet iedereen vanzelf. Er zijn echter wel docenten die hiernaartoe groeien. De consensus hier was dat de opleidingsontwerper een spil kan zijn en zeker moet samenwerken met de rest van de docenten. Dat is voor sommige teams toch een cultuuromslag aangezien het lijkt alsof je je autonomie verliest. Terwijl je elkaar gewoon nodig hebt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen